Persoonlijk vind ik het niet makkelijk om me te verhouden tegenover mijn toekomstige sterven. Vanuit een bepaald perspectief heb ik het gevoel dat deze dag best mooi kan zijn (mits hij niet te vroeg komt). Ergens voelt het als het bereiken van de finish, of het spelen van de laatste noot van een mooi muziekstuk. Vanuit een ander perspectief is het ook iets engs. Het leven is het enige wat ik ken, dus ik klamp me eraan vast. De dood is onbekend en ik associeer het met het niets. Het bekende is altijd vertrouwder dan het onbekende en het iets voelt prettiger dan het niets. Weer een ander perspectief is dat de dood eigenlijk net is als slapen. Ik heb 's avonds vaak verdraaid veel zin om te gaan slapen, dus zou doodgaan dan niet ook best wel meevallen?

Niet kunnen geloven in het geloof

Ik heb niet de indruk dat andere mensen een meer heldere houding tegenover de dood hebben. De gelovigen wel, die hebben het makkelijk. Voor hen is het leven na de dood interessanter dan het leven van nu (geloof ik), dus dan is de dood niet iets engs. Het is echter lastig om ergens in te geloven als je er niet in gelooft. Anders had ik dat wel gedaan. Het lijkt me een geruststellend gevoel om te hebben en je kunt je volledig focussen op alle dingen die je hier op aarde wil doen. Niet dat ik de hele dag aan de dood denk, maar het sluimert toch ergens in mijn hersenpan. Bovendien word ik sinds kort een beetje kaal. Voor mij is dit de eerste confrontatie met mijn eigen aftakeling. Tot nu toe ging het alleen maar bergopwaarts en werd ik van een jongen een man. Nu ben ik al een paar jaar een man. Heel langzaam begin ik aan de afdaling naar de dood.

Omgaan met de dood van anderen

Onlangs overleed mijn oma en bij haar begrafenis voelde ik eigenlijk dezelfde gevoelens als bij het denken aan mijn eigen dood. Het was iets droevigs, want oma was er niet meer. Tegelijk was het iets moois, omdat ze een mooi leven had gehad. Bovendien voelde het fijn om samen te zijn met iedereen die van haar heeft gehouden, en om deze mix van emoties samen te voelen en met elkaar te delen. Alles was fraai verzorgd door Uitvaartondernemer Amsterdam en nadat we oma's favoriete muziek hadden geluisterd, onze favoriete anekdotes over haar hadden verteld en op oma hadden geproost, leek het alsof we niet alleen iets hadden verloren maar ook iets hadden gekregen. Een fijne herinnering aan haar leven voor de rest van ons leven..